Kongreler, Filmler ve Truman Show

Herkesin merhaba, diken spil bahçesi ifade etmiyoruz.

Hoot kesiminin yeni bölümüne size sesleniyoruz.

Ben doktor tasin rolas bu podcast bölümünde benimle

beraber profesör doktor timuçin ral, profesör doktor cemur

taşoğlu ve doktor ibrahim aylak var.

Bu podcast bölümünde kongreler hakkında konuşalım dedik.

Gelecek hafta türkiye'de ulusal psikiyatri kongresi var.

Ben katılamıyorum herhalde. Cem hoca'da katılamıyor timuçin

hoca ve ibrahim orada olacak diye biliyorum.

Kongreler hakkında bir konuşma yapalım diye düşündük.

Eski kongreler hatta yeri gelirse dünya kongreleri

hakkında da yorum yapalım diye konuştu.

Böyle ben sözü bırakayım size siz başlayın istiyorsanız.

Öyle biz orada olacağız. Ibrahim'le gelip bizi buverlarsa

bizi dinleyenler çok seviniriz. Geri bildirim olmaktan çok

memnun oluruz dimi ibrahim. Tabi hocam.

Gerçekten mi ibrahim yani tek tek sunum için gideceksin.

Ondan sonra kaçarak uzaklaşacaksın ve geri bildirim

için insanları davet ediyorsun. Ben ben oradayım beni bulsunlar,

ibrahim hocanın kabul ederim. Dedirler hocam ben.

Hemen kaybolurum gerçekten ama. Neden kongrelerden kayboluyorsun

böyle bir şey, yani bu kongreyle ilgili mi?

Yok hocam yani? Ben ilk.

Doğru sordum timuçin. E konu sen verdin pastahanede ne

yapayım? Gol senden.

Belki biraz tabi kişisel bir şey ama ben herhalde tam kaldığım

kongre bütününü dinlediğim ilk yani iktisamın ilk 3 ayında

gittiğim klinik eğitim sempozyumuydu.

Orada benim kongreden beklentim tabii biraz daha.

Işte belki işte OO zamanki iktisasın başındaki mantığımla

yeni çalışmalar, yeni bilgiler vesaire gibiyken.

Bu tabi bir eleştiri. Sanki böyle şöyle bir izlenim

edinmiştim, yani insanlar belli bir dönemlik bir şeyler

okuyorlar ve gelip bunları bize sunuyorlar.

O zaman şeyi düşünmüştüm yani o zaman ben de bir şeyler okuyup

gelip burada sunabilirim ya da ama gelip burada sunarsam

sunduğum kesimin. Benim okuduklarımın benim

okuduklarımı okumuş olabileceğini hesaba kapmak

gerekiyor. Herkesin ulaşabileceği şeyler

bunlar. Ben insanlara niye?

Onların hâlihazırda bildiği ve çoğunlukla entelektüel bir uğraş

olan şeyi gelip burada anlatayım ki dedim.

O gün bugündür kongrede konuşmam varsa gidip yapıp döndüm bu tabi

dışarıdan böyle bir kibir gibi de anlaşılıyor hakikaten.

Ama ben çok öyle görmüyorum, çünkü gerçekten haksızlık

etmemek lazım. Çok güzel konuşmalar, sunumlar

da oluyor ama bütünü düşününce verilen enerjiyi düşününce o

araya. Yani biraz daha nadir

serpiştirilmiş kaliteli içeriklere.

Rağmen gitmemeyi tercih ediyorum.

Son yıllarda şöyle bir kongreeleri.

De ııı onlara da haksızlık etmemek için söylemek lazım.

Yani, hatta onları savunmak için diyim.

Araştırma bulgularının sunulduğu paneller gitgide artmaya

başladı. Yani bu ibrahim'in söylediği

doğru eskiden. Iıı gözden geçirme gibi

konuşmaların yapıldığı paneller olurdu.

Ama şimdi insanlar. Çok daha iyi araştırmalar

yapıyorlar. Çok daha ııı, iyi yöntemlerle

araştırma yapıyorlar. Ve ııı mesela şizofreni.

Kongresinde yani şizofreni birliğinin şizofreni kongresinde

olduğu gibi araştırma bulgularından oluşan konuşmalar

da var. Aslına bakarsanız, klinik

eğitim, sempozyum sempozyumu senin söylediğin ben 10'a çıkart

hâlâ bar sempozyumu deme eğilimindeyim.

O yaşlılık göstergesi biri kes diyorsa eğer o genç demektir

10'a çıkart göre biz bar sempozyum diye çok andık.

Bahar sempozyumlarının amacı da şuydu, bir tür kapanma gibi ritü

gibi bir şey. Yani belli bir yerde herkes

kalıyor ve arada birbirleriyle araştırmalarını konuşmak, temas

kurmak veya birlikte bir şeyler yapmak ya da oturup bir konuyu

beraber çalışmak için fırsat buluyorlardı.

Eminönünden başlatmakta bu fikri.

Kamp ortamı o fikiremin önderden çıkmıştı.

Daha dur şöyle oldu, eminönder bir kongre bu tarz bir toplantı

düzenledi, ilk birinci aksate. Toplantısı hemen.

Doğru. Mu evet bir evet, bir bahar

ayından antalya'da yapılmıştı. Antalya'da yapımın sebebi de

şuydu, o yıllarda oteller o aylarda kapalı oluyordu.

Ve dolayısıyla boş bir alanda e zaten şey de çok mümkün değil.

Denizi ya da başka bir şey de çok mümkün değil idi.

Dolayısıyla oraya gidiliyor işte.

Hani kimsenin olmadığı bir ortamda herkes indirir.

Doğdu ve daha çok kapanılıp çalışılan bir şey, bir çalışma,

bir bir türk çalıştay aslında başından sonra denebilir öyleydi

filan. Dolayısıyla başlatan.

Eminönder'in ve benim de içinde bulunduğumuz birinci Merkez

Yönetim Kurulu, Türkiye psikiyatristler.

Onu anarak aslında doğru ettik. Yok, yok, doğru, doğru düşündün

ve doğru söyledin. Çünkü Eminönü derin yaptığı o

bahar senin pozisyonu o kadar başarılı ve iyiydi ki biz

psikiyatri derneği olarak bunu psikiyatri derneğinin bir

faaliyeti haline getirelim. Meselesini Raşit tükel.

Levent, köye ben nur parel Berke, özen Sezai.

Berber, özgün köknelin başkanlığında hep birlikte o

yönetim kurulunun aldığı bir karar o ama sen haklısın.

Eminönder'in fikri ve başlatıcılığı ile gelişti.

Hıhı. Dolayısıyla öyleydi gerçekten.

Ama şöyle yani bu arada ibrahim'i çok haklı olduğu

noktalar da var. Acaba bütün dünya içinde geçerli

olmaya başladı. Sadece Türkiye için değil, ben

türkiye'de psikiyatrik kongrelerinin.

Son. 50 yılını. Toparlayıp son 50 yılda derken o

günden yani. 1.900. Kaç şimdi 50 yedincisini

yapıyoruz demek ki 7 yıl önce. Elini aldı 50 yedincisi mi

acaba? Bak onu da bilmiyorum, 10'a

çıkart da şuradan bakayım un sağlık silahatraf 61 mi bak o

yaşlanıyoruz. Cem'le bak sayıları bile akıllı

tutamıyorum. Sayıları attım, onlara da

çalışmıyorum. 10 11 yıl önce bunları derleyip toplayıp bir 50

yıllık kongreden neydi? Nerede yapıldı, nasıl bir şeydi?

Filan'a çok parlayıp anlatmamı istemişti o zamanki.

Merkez Yönetim Kurulu verdik, onların açılışında sunmuştum.

Şunu söylemeye çalışıyorum yani. Dünyadaki kongrelerin yapılışı

19. Yüzyılın ikinci yarısı filandır.

Kabaca çünkü zaten insanların ancak hani tıbbın kendini.

Toparlayıp. Bilgi birikimi ve araştırmayı

bir anlatıya dökmesi meselesi o yıllara ait.

Psikiyatrinin kongreleri de sanıyorum 1.008 yüzlerin

sonlarıdır işte. Yani onun vücudun sonları ama o

yıllarda tabi. Işte freud'un kuramı vesaire

gibi yeni yeni kuramlar da ortaya atıldığı için sadece

araştırmalar yok, yeni kuramlar, yeni bakış açıları ve

teorilerini de konuşulduğu bir dönem.

O yüzden de teorik bazı da var. Sadece araştırma konuşulmuyor

elbette. Ama tabii tıbbın diğer

alanlarında işte aspirin etkileri konuşulurken aspirin

teorik bir tarafı yok, konuşulacak.

O yüzden muhtemelen bunu konuşmuyorlar.

Böyle kombine bir yerden 1.009 yüzlerin ortalarına doğru

geldiğinizde iş daha çok tabi. O da sebepsiz değil,

psikoparmakolojiye ilk defa ortaya çıkar ve ilaç kullanımı

da gündeme gelince araştırmalar oraya doğru da yoğunlaşıyor.

E biyolojik psikiyatri araştırmaları da ortaya çıkmaya

başlıyor. Teknolojinin ilerlemesiyle

böylece giderek kongreler daha çok araştırma konuşulan yerler

haline geldi. Bütün dünyada türkiye'de de ve

uzunca bir süre de böyle devam etti ama tabii bu böyle devam

ederken kaçınılmaz olarak ilaç firmalarının ve dolayısıyla.

Endüstrinin desteklediği ve endüstrinin yaptıklarını

konuşulduğu bir yer halinde da geldi.

Maalesef o zaman maalesef değil mecburen bir yandan da hani

maalesef deyince sanki hani bu çok kötü olduğu gibi

anlaşılıyor. Kötü de oldu ama iyi iyi olduğu

tarafları da var sonra da ama az evvelcenin söylediği şey o.

Yani belli alanlarda çalışan insanlar mesela şizofreni

alanındaki araştırmacılar kendi alanlarındaki araştırmaları da

geliştirdikleri kuramları ve felsefi bakış açılarını da

konuşacakları, kendi kongrelerinin ya da daha küçük

ölçekli toplantıları da yapmaya başladı.

Yani don dediğin ama neyden sonra o?

Sonra dediğin neden? Yani 19 ikinci yarısından sonra

ki gelişmeli. Herkesin psikopatoloji kuramını

anlattığı evet kongreler. Evet de oluştu böylece.

Şimdi bizdeki yani bu ibrahim'in söylediği ve çok güzel anlattın,

böyle hayal kırıklığını yani. Hani neyin seni hayal

kırıklığını olaraktığını çok iyi anlattın.

Çünkü genç arkadaşlar için de bence çok önemli bir hani

başlangıç noktası. Bunu düşünmek için bunu bunu da

ihmal etmemek lazım. Az evvel kendi aramızda

konuşurken şeyi örnek demiştim. O kadar çok benim yeni

asistanlık dönemlerinde, yani seksenlerin ortalarında o kadar

çok araştırma konuşulurdu ki mecburen.

Herkes bir araştırma yapmak ve bunu kongrede sunmak ve orada

eleştiri almak veyahut da şöyle de olurdu, orada eleştiri

alırsın ve aldığın eleştirilerle o sunduğunu daha da

geliştirirsin. Bir tür hakeme sunmak gibi şöyle

onu makale haline getirirsin. Gibi şeyler daha ağırlıktaydı.

Ama tabii bu araştırmaları da zaman yetmemeye ya da oturum

yetmemeye başlayınca bu sefer posterlerinde oluşması ve postar

kavramının ortaya çıkması da geldi.

O da çok yararlıydı çünkü posterler daha az sayıda ve

hakikaten daha çok gezilen. Ziyaret edilen etkinliklerdi ve

orada da çok bilgi toplanıp onlar da değerlendirip üstelik

birebir. Poster bu işi tartışmalarla

makaleye dönüşmüyor, yardım ederdi.

Bu bu o kadar çok yaygındı ki 1.980 sekizdi yanılmıyorsam bir

arkadaşımız. Senin işte yaşatına benzer

deneyimi yaşatacak bir bildiri sundu.

Ben de vardım o salonda. Ve o.

Bildiri, daha felsefi bir bakış açısı daha teorik daha kuramsal

bir şeyi anlatıyordu. Konu neydi şimdi hatırlamıyorum.

Yani daha böyle analist terapi gibi bir şey miydi yoksa daha

genel bir bakış mıydı o zaman? Önde oturan hocalarımız ki hepsi

işte üniversitelerin en önde gelen isimleri acettepe Ankara

tıp ve Cerrahpaşa çapa filan. Onlar dediler ki abla nedir

böyle bildirimi olur. Burada sen seminer gibi bir şey

anlatıyorsun dediler ve anlatanın da hakikaten boğazına

dizdiler o şeyi sunumu. Ama bu çok önemli bir

feedbackti. Yani senin mesela hayal

kırıklığına yaşam hayal kırıklığı yaşamamanı sağlayacak.

Bir adımdı ve bir. Doğru yol gösterme çabasıydı

diyelim. Ama sonra bu böyle olmadı ve

giderek her şeyin konuşulduğu bir tür girmek için de

panayırlara dönüştü. Kongreler içinde her şey var

ama. Hiç şüphesiz ki ondan

yararlanmak isteyenler için çok faydalı ve güzel sunumlar ve

araştırmalar ve etkinliklerde var.

Dipsu simen artık türk konuştum. Ben şeyi söyliyim hocam,

ibrahim'in söylediği belki şey açısından doğru ama hani burada

sizin de bahsettiğiniz belki zorunlu sebepler yani daha

doğrusu sizin değindiğiniz o psikopolojinin eklenmesinden

sonra gelişen psikiyatride şöyle bir zorunlu şey de oldu yani

hani. Yani 2 sebep olarak

söyleyeceğim. Bunu birinci sebep büyük

ihtimalle son 15 yılda hani psikiyatride yenilikçi bir ilaç

yok zaten. Hani bu hepinizin malumu.

Eee yani çıkan ilaçların çoğu da zaten önceki ilaçların etkin

mekanizması kopyalanarak yapılan daha çok yan etkiyi nasıl

azaltabiliriz? Üzerine çalışan ilaçlar.

Diğer disiplin disiplinlerle şey yapınca kıyaslayınca örneğin eee

bize en yakın olan nöroloji nörolojiyle filan kıyaslayınca

hani arada yani farmakolojinin endüstrisi bütçeleri arasında

ciddi farklar oluşmaya başladı örneğin.

Yeni çıkan bir mme stajı var. Rolünün aşağı yukarı 15 20.000 €

filan. Yani hani tek eee tedavi

seansına ücreti ya bizim en pahalı ilacımız belki hani 200

300 € filandır yani hani aradaki farkı öyle anlatmak gerekiyor

belki o açıdan. Hem şeyin desteği azalmaya

başlıyor. Sadece hani bu şeyde değil bana

soracak olursanız Türkiye genelinde değil.

Hani uluslararası kongrelerde de hissedilen bir şey bence yani

psikiyatri anlamında. Eee ikinci sebep de eee bu

türkiye'ye özel bir şey para yok.

Para olmadığı için araştırma olmuyor.

Araştırma olmadığı için de doğal olarak.

Kontrol edelim içecekleri. Azalıyor, aynen sunacak bir şey

olmuyor yani ya da sunulacak şeyler zaten.

Uluslararası çaptaki şeylerde kongrelerde ya da daha önceki

yayınlarda filan gösterilmiş yapılmış şeylerin biraz şeyi

oluyor. Aynısı gibi oluyor yani hani

özgün ya da yenilikçi diyebileceğimiz ya da dışarıdan

yurt dışından katılımcı çekebilecek şeyler olmuyor.

Genelde içerik olarak her ne kadar işte sunum dillerini

ingilizce yapsanız da ne bileyim işte.

Onun dışında uluslararası deseniz de adına kongrelerin

çekici olmuyor insanlar için açıkçası o açıdan.

Bu konuda da yani dediğim gibi hani Türkiye özel bir durum

belki. Çünkü ya ben almanya'ya

çalışmaya çalışmaya başladığımdan beri fark ettiğim

en önemli şey o yani hani örneğin geçen sene ben anlam

psikiyatri kongresine ya online olarak katılmıştım. 100 yüze

katılmamıştım. Hani bilimsel programı yani

bütün neredeyse bütün araştırmacılar kendi bulgularını

vesaire bir şeyleri sunarak ilerliyorlar ve cidden dünya

ölçeğinde çalışmalar yapılıyor. Ama örneğin benim çalıştığım

hastanede şöyle bir şey. Araştırma bütçesi arasındaki

farkı göstermek için söyliyim ııı hiçbir şeyiniz yok unvanınız

yok. Herhangi bir şeyiniz yok.

Sadece uzman doktorsunuz. Hastaneye gidiyorsunuz

diyorsunuz ki benim böyle bir pilot çalışma fikrim var

diyorsunuz fikri sunuyorsunuz. Hastanesi 10.000 € veriyor.

O 10.000 € ile istediğiniz kadar şey yapabiliyorsunuz.

Çalışmayı yapabiliyorsunuz. En sonunda sadece yayın

çıkarmanızı istiyor. Sistem hastanenin adı geçecek

şekilde hani aradaki bütçe farkını veriyoruz.

Ettiğim örneğin ben sizin bahsettiğiniz o bahar

sempozyumunda biz kes diyoruz gerçekten keslerden birinde.

Kendi tezimi şey yapmıştım sunmuştum.

Araştırma ödülü için yani orada aldığımız ödül yani çok komik

şeylerdi. Yani 200 300 € filan ediyordu

herhalde o günün kuruyla da çevirince hatta fatih hoca'yla

da fatih hoca bizim daha önce misafirimiz oldu.

O benim jürimde vardı. Eee oradan da tanışıyorduk.

Fatih hocaydı. Böyle bir ayrıntı da var.

Onu da söyliyim size. Tahsin sen tezin için.

Araştırma proje ürünü teşvik ödülünde mi başvurmuştun bitmiş

araştırmayı mı sundun? Yok, ben araştırma daha

yürüyordu, hocam yürüyen. Aradım, araştırmana fon

bulabilmek için araştırma. Ödülle.

Evet, bizdeki ödülleri de o zaman hatırlatalım.

Neler var bizde? Bir araştırma teşvik ödüllerimiz

var. Türkiye psikiyatri derneğinin

kongrelerinden söz ediyoruz. Şu anda sadece tabi ki.

Onun dışında pek çok kongre var ama 10'a çıkart hakim olduğum

için ben onu söyleyebileceğim geri kalanları tamamlayabilirim.

Yani bildiri ve poster öldürecek de buluyor.

Genellikle kongrelerde ya da şeyler de oluyor.

Seyahat bursu gibi yahut işte kongre bursu gibi eğer kabul

edilir ve işte belli kriterleri karşılarsa kişinin ücretsiz

olarak katılabilirdiği konaklayabildiği bir takım

ödüller de sadece türkiye'de değil bütün dünyada var.

Dünyada yüzün üstündedir ve yılda yapılan psikiyatri

kongresi sayısı yani şey anlamında uluslararası tırnın

şeyi ne denir? Tanıma olan yani hani Avrupa şu

bu asya. Dünya filan başlığıyla giden an.

Arap var mesela ha. Ülkelere bakarsan hani ülkeleri

dikkate alsam tabii binlerce olur da genel anlamda

uluslararası diyebileceğimiz yüzün üstündedir.

Tahmin ediyorum türkiye'de de. 10, 15.

Bak yirmiyi buluyordur. Yapılan küçük ölçekli

toplantılar, sempozyumlar, kongreler hep birlikte.

En temeli tabii Türkiye psikiyatri derneğinin.

Yaptı ve klinik eğitim, sempozyum ve ulusal psikiyatri

kongresi ama başka derneklerin yaptığı işte psikopatoloji gibi

anksette. Nöropsiki var.

Nöropsiki gibi türk nöropsiki derneğinin yaptığı kongrelerde

belli vakti kongreler elbette hala eskiden üniversitelere ev

sahipliği yapay ya da eğitim hastaneleri onun için.

Onların adıyla olurdu, 1.900. 90.

Yediye kadar yanılmıyorsam öyle de gitti zaten.

Ondan sonra Türkiye psikiyatri daha ne ev sahipliği yaptı

hepsine? Ulusal psikiyatri mi

soruyorsunuz? Ulusal psikiyatri söylüyor.

Ulusal. Psikiyatri de dernekle iş

birliği yaparak. Veya derneğin tek başına yaptığı

kongreler 2.000 birden sonra başladım.

Şöyle dernekle iş birliği daha erkence yani.

Şöyle. Türkiye psikiyatri derneği genel

başkanının kongre başkanı olduğu böyle ifade edersek daha iyi

olacak. Bu 2 binlerden sonra haklısın.

Eee ama. 97 ya da 96 kongresinden itibaren şeydir.

Diğer kurum, bir kurum ve Türkiye psikiyatristini ortak

düzenlediler. Bunu şunun için anlatıyordum.

Bazı kurumlar bunu hala sürdürüyorlar.

Kendi başlarına bir. Işte bir ana bilim dalının yahut

bir eğitim hastanesi'nin etkinliği biçiminde sürdüğü de

oluyor. Bu arada şeyi de söyledikten

edemeyeceğim. Tabi demin tahsini söyledi.

Bizim asistanlarımızın başında da 1.980 sekize kadar bu ışık

böyleydi. Ulusal kongre, ulusal

psikiyatri, nöroloji, nöroşürücü ve psikolojik kongresiydi.

Yani 4 salon olurdu ve her salonda bir branş ya da.

Bilim dalı çalışmasını ve kongresini yapar.

Aynı zamanda birbirlerini dinleme şansı da olur.

Paralel olur. Çok güzeldi o.

Evet, evet, yani çok mu bilmiyorum.

Ama. Evet değil, çünkü sayı çok

kalpti ve bu kadar insanı bir araya getirebilmek de

imkansızlaştı ve ilgi alanları da çok dağıldı.

Şimdi evet, her branştan insanların katılabildiği daha.

Tanı ya da belli konu ağırlıklı toplantılar yine yapılıyor.

Nöro psikiyatri derneğinin yaptığı güzel toplantılar

kongreler gibi mesela. 10'a çıkart herkes gelebiliyor.

O bütün bu branşlarını ortak katılabiliyorlar örneğin.

Ama daha küçük ölçekli şeyler oluyor tabii.

Bu tabii yani bu kadar dranşın birlikte olması da aslında.

Aynalama kaçından çok önemliydi. Ben sık sık söylerim ya Allah

kimseyi ayna siz bırakmasın diye sen şey diyorsun.

Kibirli bir yerden söylemiyorum bunu ama evet işte aynı tutma

meselesinin azalması insanların kendilerine nerede ne yaparken

bulduklarını ya da gördüklerini görmemelerine sebep oluyor.

O yüzden. Feedback çok önemli.

Şimdi Tahsin kendi çalışmasından bahsetti ama Cengiz arcar

yaptığı projeden bahsetmedi. Cengiz de geçen yazmış ya bizim

podcast'in tanıtımına benden hiç bahsetmiyorsunuz diye.

Ben böyle bu bölümde şunlardan bahsettik diye böyle madde madde

yazıyorum ya. Yani görmedim.

Nerede bahsetmiş? Twitter'da ben böyle bizim

konuştuğumuz konuları madde madde yazıyorum.

Altına şey yazmış. Bir kere de Cengiz ağca diye

bahsetmediniz diye işte tahsinle onların bir çalışmak kendini

vardı ya? Cengizden hemen bahsedelim

Tahsin bahsetmek ister misin? Cengiz de yaptığınız?

Çalışmak benim için ibrahim asistanlığın başında unutmak

istediğim zaman. Yapmak istediğiniz yani

yapılamadı, yarım kaldı. Aynen.

Allah'tan. Bireysel ama unut unutmak

isterdim hocam değil mi? Zor durumda bırakıp köşeye

sıkıştırıp tamam yanalım da hepimizin geçmişte yaptığımız

konuşmalardan, konulardan filan geriye dönüp bakınca utandığım.

Olur yani çünkü hepimiz gelişiyoruz, değişiyoruz o

yüzden. Niye söyledim?

Benim de o olmuyor. Işte diyormuşum.

Ne olmuyor, utanmıyor musun? Hayır rekors, tüberk'e procs

gibi erkenden şişkin hale gelmiştir.

Yani yani hiç yaşına uygun oyunlar oynamadan veya modaya

uymadan doğrudan başladı. Çocuk baştan beri biliyorum

çünkü öyle. Felsefe vesaire onlarla

uğraşınca böyle oluyor tabi. Şaka yaptım, hoşamıyor şey.

O zaman benim eleştirdiğim bir şey daha var.

Onu da söyleyeyim. Ben bütün.

Bütün gördün mü? Bütün sinefobikliğimle şimdi

kongrede bilimsel program içinde sinema karakteri analizi

yapılıyor. Iıı.

Bazen şarkı analizi de yapılıyor.

Bu buna böyle psikanalize daha yakın durduğum zamanlarda da

anlam vermiyordu, veremiyordum. Yani mesela bu olacağına ya 6

yıl analize aldığın bir. Hastayı gelip burada sunsan biz

de dinlesek. Cevap veremeyen ve akıbeti ne

olduğunu bilmediğimiz bir. Film karakterini neden analiz

ediyoruz? Bu asla analiz edilmemeli

anlamına gelmiyor bu arada yani bunun işin kendisi.

Boştur deyip başka bir sebebi var.

Ibrahim şöyle ya, 6 yıl önce aldığın hastayı sunamazsın.

Nasıl dizi yapamazsan ortada sunamazsın yani dinleyiciler şey

bile olsa. Meslekten bile olsa çok uygun

değil. Onun sunulduğu ortamlar ancak

çok kapalı gruplar yani analizle uğraşan işte 10 tane insanın

birer oda olduğu ve sadece orada kalan durumlar çok ender.

Onun dışında bu yapılabilir bir şey değil.

O yüzden mecburen aslında var olmayan insanlar analiz

ediliyor. Eee bizim şenol'a sanat uzun

ilham sonsuz programını yaparken açık radyoda.

Demansı dolayısıyla krallığı konuştuğumuz bir oturuma burcu

halkın davet etmiştik, o da ingiliz edebiyat hocasıdır. 10'a

çıkart şeyi sorduk yani hani kral değerin tanısı o mudur bu

mudur şöyle olabilir mi, böyle olabilir mi?

O da dedi ki valla hocam o bir roman.

Yaşadı mı? Yani öyle birisi.

Yani o insan yaşamıyor diyerek bizim ayağımızı su yerdirmişti

ama tabii şu. Bunun üzerinden modelleme

yaparak eğitim amacı gütüyor. O onun için yapılıyor yoksa.

Öbürüne alternatif bir şey değil ama bir tür zorunluluk diye

bakıyorum ha ama şundan kolay biliyorsun işi gücü bırakıp

sadece 10'a çıkart odaklanıp işin psikiyatri tarafını ihmal

edip. Rahmetli akıskanın deyimiyle bir

tür mental mastürbasyona dönüşü ise bu kötü bir şey.

He onda haklısın. Işin bir diğer boyutu da bence

şu hocam yani psikiyatriyi psikanaliz ya da psikiyatri ve

psikolojiden türeyen şeyler karşılıklı ilişkiye dayalı

uğraştılar. Var olmayan bir tarihsel

kahraman veyahut bir sinema karakterinde böyle bir imkan

yok. Çok yani kişiyi yaşadığı

habitatta gözleyip analiz ediyoruz.

Bu bana çok insani gibi iddia edilmesine rağmen daha insanlık

dışı gibi geliyor. Birinci şahıs, perspektifi

ortada. Olmuyor, böylece ikinci.

Şahıs perspektif özür dilerim çünkü ben evet.

Evet doğru yani böylece biz sadece karar veriyoruz.

Gördüğümüz şeyin ne olduğunu ve sadece yorum yapıyoruz diyoruz.

Bir dane ifadesini labirente izlemekten bir tık daha.

Şey gibi. Evet ama bir modelleme değil mi?

Yani mecburi bir modelleme bu oradan yola çıkarak işte

yönetmen aslında bunu kurgularken ya da yazar.

Şunu mu demişti, bunu mu demişti yahut işte ne bileyim kralweri

yazarken aslında shakespeare hangi?

Çatışmasından yola çıktı. Burada ödül al bir şey mi vardı?

Iyi konuşalım. Ucuzu da bu hocam yani mesela o

kadar. Eldenmez.

Tamam. Istiyorum zaten tabi ya beni

diyoruz ki her. Türlü her türlü anlamsız o her

türlü anlatı için ayrıca tartışılmaya değer bir şey.

Zaten çok da tartışmaya da belki gerek yok.

Yani bilge Karasu hep şöyle derdi, yazarın aslında ne demek

istiyor olabileceğini tahmin etmeye çalışmak 10'a çıkart da

ayıptır. Ne anlıyorsanız o.

Ama bazen şöyle şeyler yok mu ibrahim yani yazarın ne demek

istiyor olduğunu düşünmemizden de bağımsız.

Pek çok kişiye yani aslına bakarsan sağduyuya hitap

edebilecek biçimde bildiğimiz psikiyatrik kavramlara çok uygun

olan örnekler devşirebileceğimiz karakterler varsa tamam yoksa

her önümüze gelen sanat yapıtını ele alıp da buradan psikiyatri

öğretmeye çalışıyor olmak konusunda tamamen hemfikirim

seninle yani ben böyle hissettim.

Dediğin zaman onunla kurduğun kendi ilişkini anlatmış

oluyorsun ama o kişinin seninle bir ilişkisi yok.

O yüzden bir karşılıklılık yok. Yani o insan yaşıyor olsaydı da

onu sorsaydık da zaten olmazdı. Hani sen bunu yapmakla ne

yapmaya çalıştın falan diye geçenlerde.

Pelin'e ismail o da bir şey mi? Filminin prömiyerine davet etme

nezaketi gösterdi. Sağ olsun sonrasında da şansım

oldu. Yani o yönetmen ve oyuncuların

birlikte olduğu ve birlikte konuşulan sorular sorulan bir

ortama. Enteresan sorularda vardı ama

mesela şöyle bir soru da gelebildi, bunu bunu bunu

yapmaktan ne anlatmak istediniz ya da ne yapmak istediniz?

Bir şey demedim ama kalkıp söyleyesin geldiği içimden zaten

anlatmak istediğini anlattığı için filmi yapmışsa evet ne

anladıysan o yani onu 10'a çıkart sorunca yani buradaki

karakter sizin bilmem neyinizden mi yola çıktı ya da filan gibi

bir şeyi hani shakespeare'e soramayız ama işte penes var ya

bu soramayız bence yani sormamalıyız.

Bence bu çok iyi bir nokta hocam yani böyle önümüzdeki vakanın

diyelim böyle satır aralarını aslında tırnak içinde aslında ne

anlatmak istediğinin peşinde olmak bu.

Bana artık böyle çok şey bir uğraş gibi geliyor.

Yani gayret geçme diyorsun, ayıp mı diyorsun?

Ayıp gitmeden. Ya ve şey, nasıl desem?

Amacından saptıran bir şey. Bir kere bir film izlediğim

zaman ben de film konusunda çok ahkam kesecek birisiyim ya bir

kere film. Izledim zaten.

Tabi kesiyorum. Oğlum sosyal şeyi söyleyerek

ahkam kesiyorsun, doğru sinef olarak.

Öyle bir hastalığım var. Hocamdayım de kime gittiysem?

Düzeltemedim gibi kabul ediyoruz, sen desin?

Evet, bence damgalamayalım yani? Sineforb diyerek onunla böyle.

Çalışıyorum, sizin kesinof arkadaşlarınız var mı?

Anlamaya çalışalım ne oluyor? Ne de disket yiyeceğim unuttum

bu arada. Ahkam kesiyor gibi oldum ama

dedim ve. Yani mesela yani bütün sanat

yapıtları için bu böyle. Ama sinema için izlediğimde

bende ne uyandırdığına esasen bakıyorum ya da bakmıyorum bile

zaten. Hani izleyince o bende bir

şeyler uyandırıyor. Yani bir sanat yapıtının zaten

niteliği o orada böyle şeyin peşine düşmek aslında bana ne

anlatmak istediğin peşine düşmek.

Meselenin doğasını bozuyor gibi geliyor bana.

Evet, de işte kendi kendilerine kazanıyorlar ya insanlar.

Şu geçen gün nerede gördüm? Instagramda bile görmüş

olabilirim şey vardı, sıkılmak iyidir diye.

Çünkü sıkıldığınız zaman bir kendi kendinize kalıp

düşünüyorsunuz ve olup biteni anlamaya çalışmak için bir zaman

geçiriyorsunuz demektir. Pardon tabi ya şeyde gördüm.

Twitter'da çok güzel bir şey paylaştı berker.

Bir araştırma berker duman evet bir araştırma paylaştı ve onun

üzerine de çok güzel yorum yapmış.

Böyle izlemeyenlere berker dumanı izlemelerini önerim.

Twitter'da çok güzel. Ağırlıklı olarak biyolojik ama

her konuda psikiyatrinin her alanından.

Veriler paylaşıyor ve çok da güzel.

Kendi görüşleriyle paylaşıyor. Tam böyle bir araştırmadan

bahsediyordu işte sıkılmakla ilgili daha detaylı

söylemeyeyim. Merak edip bakarsınız güzel de

olur böylece yani insanlar kendi kendilerine kalıp kısacası

düşünmektense her şeyi böyle bir süzülmüş, hazırlanmış lokum

olarak sunulmasına alıştılar galiba bu dünya düzeninde.

Biraz bunun da sonucu belki. Tek sebebi o değildir de.

Bu da bir sebep. Burada küçük bir müzik molası

verelim. Bugünkü müzik parçası olarak

Martin kremden ebet royi dinleyeceğiz.

Daha sonrasında tekrar birlikteyiz.

Müzik arasından sonra tekrar birlikteyiz.

Ben sözü cem hocaya bırakayım. Sesin gel.

Peki yani ibrahim, ben şunu sorsam.

Sadece insanın okuduğunda veya seyrettiğinde kendi alınmadığı

üzerinden onunla bir bağlantı kurmadan bir karşılıklılık

olmadan. Onu analiz için kullanması

aklına yatmıyor. Teknik olarak da etik olarak da

anladığım kadarıyla tamam ama klasikler için şöyle bir tanım

yok mudur? Iıı her okuduğunda her yaşında

başka bir şey anlayabilirsin. Eee ama işte her anladığında

sana başka bir şey söyler. Bir de üstelik farklı yaşlarda

okunduğunda birden çok kişiye hitaben şey aslında birbirine

benzerdir. Yani sen iyi bir dostoyevski

okursun mesela. Bir dostoyevski'yi ııı işte 15

yaşında okuduğunda başka 15 yaşında okumuş kişilerle benzer

bir şeyler düşünüyor ve yaşıyor olma ihtimalin daha yüksek değil

midir? Eğer iyi yazılmış bir metinden

bir klasik olabilecek metinden söz ediyorsak 40 yaşında da

benzer değil midir? Ve o yüzden de bu.

Bir vaka örneği olarak ele alınmaya uygun sayılamaz mı?

Bu. Hayır, ne istiyorsun?

Yo bu bu gayet güzel bir şey. Yani argüman ve orada.

Aslında burcu alkanın timuçin hoca'ya söylediği şey timuçin

hocalara söylediği kral deer diye birisi yok aslında.

Dolayısıyla orada sizinkiyle bağlarsak.

Timuçin hoca ve Şenol ayla konuştuklarında.

Kan dediğiniz gibi kendilerinden mi şeyler katıyorlardı?

O zaman söylediğim tamamen. Yanlışlanmış olabilir, haklı

olabilirsin. Şurada bakımdan herkesin kral

yeri başkadır gibi bir şey. Eğitimi evet mi?

Demiş oluyoruz. Yani ben şeye karşıyım.

Şu karakterin analizi yok, orada analiz diye sunduğun şeylerin

bir kısmı senle alakalı ama orada hiç girmeye gerek yok

yani. Evet, şu anda şey hissediyorum.

Bu ııı beni aşan bir iddia oldu gerçekten.

Yok, sen sen şöyle naif bir yerden diyorsun ki öyle bir

karakter var. Biz bu karakteri de hangi yaşta

nasıl algılıyorsak 10'a çıkart göre bakalım ve bu bir vaka

sunumu olarak da niye kabul ediyor?

Şöyle şöyle demiş oluyorum, o kadar iyi tarif edilmiş ki pek

çok kişiyle benzer bir şey ifade ediyor ama tabi ama pek çok

kişiye benzer bir şey ifade ediyor olması.

Yıllar boyunca 10'a çıkart atfedile gelmiş olan şeylerden

de oluşuyor olduğu için. Evet, gerçekten herkesin

krallığı aslında farklı olabilir de biz kral yer böyledir

diyenler üzerinden belki konuşuyoruz.

Bir onu konuşuyoruz, bir de şunu da konuşuyoruz, bence bu aslında

psikiyatri de konuşuyoruz anlamına geliyor.

Kral diyar'ın yakın dönem hafıza kaybını konuştuğumuzda

konfobinasyonlarını konuştuğumuzda deması Yalçın

paranoid düşüncelerini konuştuğumuzda aslında.

Demasta olup biteni konuşmuş oluyoruz da krallıerin aslında

kızlarıyla ilişkisi, kızlarının onunla edipal ilişkisi, bunun

shakespeare'in kendi hayatındaki işte ödipal yaşantısı filan

diye. Detaylandırdığımızda.

Işler çığırından çıkıyor diye anlıyorum.

Ben tam da olmaması gereken şey burası ama ne bileyim işte

uyduruyorum. Paul clein'in sklero dermasını

konuştuğumuz zaman ressam ve bunun resmi olan etkisini

konuştuğumuz zaman çok somut bir şeyi konuşuyorlarma göze ya da

başka duyulara ne yapar? Bu bir ressamın tabloya neyin

nasıl yansıtmasıyla sonuçlanır ya.

Ne bileyim rambramdın eğer nükleer katarak tıvardıysa

çizdiği portrelerin arka planlarını siyah yapıyor

olmasını bununla açıklayabilir miyiz?

Konuşmak kadar. Aslında bire bir şeyden

konuştuğumuzda hâlâ konuşabiliriz gibi geliyor bana

da ama. Işte.

Birisi pol kremi yaptıklarına bakıp bunlar şizofrenik sanat

örnekleri dediğinde ki demiş. Bu sadece onu söyleyenin kendi.

Hezeyanları ya bunu 10'a çıkart atfetmesi ya da şizofreni adını

kötüye kullanarak onu kötülemeye çalışması falan da buna geliyor.

Bu 1.000 yana tanı almadı, tedavi görmedi.

Herhangi bir hekim bağlantısı yoksa polie'nin yaptıklarına

bakarak da şizofrenisinin olduğunu söyleyemeyiz öte

yandan. Bilmem.

Anladım, evet derdim ben. Aradaki değil mi?

Anladık. Yani senin sorduğunu kurdan

anlıyorum ben böyle. Anlatıyorum, niye oldu iyi oldu

evet demek. Doğru ama ibrahim'de haklı,

çünkü orada kalmıyor iş. Başka bir yere evet diyor.

Evet. Bir de yazar ve yönetmeni mesela

devreden çıkarırsak ben izlediğim bir filmi analiz

ettiğimde. Aslında orada filmle bir ilişki

ve ibrahim olarak ilişki kuruyorum.

Buradaki analizin içinde ben de varım yani.

Az önce biraz bunu da demek istedim.

Yani izleyen kişi olarak ben de varım.

Hani bu tabii gerçekten bir danışan ya da hasta aldığınızda

analiz ettiğinizde kendinizi ne kadar dışarı tutarsınız o ayrı

bir tartışma ama. Karakter analizinin kim

tarafından yapıldığının. Çok daha önemli olduğu bir nokta

olduğunu düşünüyorum yani. Evet, yani bunu işte ne kadar

bir onu ben bilemeyeceğim tabi bir psikanalitik.

Değerlendirme yaptığında o kişi ne kadar amacına uygun ve nötral

yapabiliyor? Duru hiç bilmiyor.

Eğer bu kralleri'n konforsyonunu anlatmak kadar net yapabiliyorsa

amenna öpüp başımıza koyalım ama dediğin gibi işin içinde kendisi

de var ve başka bir şeye bir yere gidiyorsa o zaman nasıl

genelleyelim? Ya o zaman şunu da eklemek

gerekmez mi yani? Analitik yorumdan söz ediyorsak,

karşılıklığın çok dikkate alınmadığı neredeyse mutlak

bilime öykünen bir analitik yaklaşımdan söz ediyorsak,

uygulama da klinik uygulamada gene orada da ibrahim'in

söylediği benzer bir sorundan veya yöntem zorluğundan muzdarip

olduğunu kabul etmemiz gerekiyor.

Karşılıklılık eksikliği olduğu zaman saat üçüncü şahıs şahıs

perspektifiyle bir. Herkesin de üzerinde hemen hemen

uzlaşması beklenen bir analiz yapıyor olduğumuzu iddia

ediyoruz. Belki bu.

Belki. Sadece DSM den sque ediliriz

diyeceksin. Onu bile yapamayız.

Aslında yani bir uzlaşıya gitmek zorundayız elbet ama.

Mutlak bilime öykünen bir psikanaliz içinde bul

söylenebilir. Bu eleştiri bal gibi diye

söylenmeyiz diyorum bu. Burada cem hoca'nın daha önce

hangi konuşmamızda olduğunu hatırlamıyorum ama söylediği

şöyle bir şey vardı, yani evet, DSM kategorik tanılar.

Kültürler ya da. Pratik kültürler olarak ve

kategori yine ayırıyor. Psikanaliz nispeten boyutsal bir

yaklaşım içinde ama o boyutlar üzerinde kategoriler üretiyor.

Ve bir. Sanat yapıtını izlediğimiz zaman

işte aslında o boyutlar üzerindeki kategoriler mesela

eski deyimiyle anankastik kişilik ya da obsesif kompulsif

kişilik. Böyle davranır diye zihnimizde

bir tip ya da bir şablon var. Karakteri görüyoruz.

Böyle davranıyor işte. Obsesif kompsif kişilik nedir?

Annesiyle amopsif kompsif kişilik peki annesiyle babasıyla

ilişkisi nasıl? Bak filmde gördüğünüz gibi şöyle

böyle yani sanki var olan elde var olan tiplere.

Şey yapmak böyle dışarıdan üçüncü şahıslarla gözleyip elde

var olan tipleriyle kategorilere uydurmak gibi bir durum oluyor.

Işte, ama bak onu onu yok. Filmler üzerinden yaparsan bir

sakınca yok yine de. Çünkü bir eğitim amacı taşıyor

ama bunu kişilere yapmaya çalışırsan o zaman gerçekten

terzilik gerektiren birine zorla konfeksiyon elbise giydirmek

gibi oluyor. Bu daha önce de konuştuğumuz ve

getirdiğimizi eleştiriydi ama sadece film üzerinden ve sadece

spesifik bir şeyi anlatmak içinse.

Kabul edilebilir bir şey olmaz mı sence de yani bir eğitim

amaçlıyor. Çünkü şudur demeye çalışıyor.

Tam böyle düşünüyorum hocam. Evet, bir eğitim amacı olarak bu

tarz materyallerin kullanılması lazım hatta.

Troumun show'daki ilk evre hakikaten prepiskoz mu diyelim?

Prodrom şizofreni mi diyelim o evreyim mükemmel bir şekilde

anlatıyor ve ben hatta bazı hastalarıma öneriyorum.

Yani bak benziyor muydu yaşantıların?

Diye onun tartışmasında ilk aklıma meropontinin geldiğini

çok iyi hatırlıyorum ben dimi. Aynen öyle hocam yani.

Niye geldi pardon? Çünkü algının fenomenolojisiyle

ilgili çok fazla şey çağrıştırıyordu.

Oradaki anlatım o kadar güçlü ki hocam yani şizofreni

literatüründe artık troumun simptıms diye bir kavram var.

Yani tromon simptıms diye yazdığımızda bu.

Şizofreni hastalarının o şaşkınlığı perpleksi tip hali.

Ondan sonra hani o ağa eksperans denen işte bir anda o aydınlanma

hali bunları anlatmak açısından. Kendi gerçekliğiyle asıl

gerçekliğin farkını ilk kez yaşaması yani.

Aynen öyle çok güçlü anlatımlar. Ama konumuz kongre kongrede.

Mesela ben ne diyelim? Arzu meselesini tekrardan

duymaya ihtiyacım var mı? Yani kongreler.

Benzer kavramların tekrar tekrar bir eğitim materyali yapılıp

anlatıldığı yerler mi? Bir bakıma evet yani kongrenin

tek amacı eğitim vermek değil ama eğitim de vermek olduğu için

yani senin olmayabilir ama mesela.

Yeni başlayan 3 aylık bir asistanın aslında ufuk açıcı

bulacağı bir şey de olabilir. Bu öyle değil mi?

Yani burada belki dikkat edilmesi gereken şey daha çok

onların dengesi. Evet.

Değil mi? Yani sadece ne bileyim belli.

Alandaki araştırmaların sunulduğu bir şeyin de.

Ne kadar tatmin edici ya da yeterli olup olmadığı yine

konuşulabilir mesela. Aynı ölçüde eleştiği.

Evet tamam tabii. Dolayısıyla hakim hale gelmesi

ve yönlendiriyor olması, kongrenin tamamına ya da aslına

o eleştiri konusu olabilir, haklısın.

Sadece o değil yani sadece eğitim vermiyor ama eğitim de

veriyor ya bir yandan. Bazı kongreler de var, onu da

eklemek lazım. Yani gerçi mesela Türkiye

psikiyatri derneğinin ulusal psikiyatri kongresi de.

Bunlardan biri sayılabilir. Sadece eğitim vermek değil esas.

Amaç aynı zamanda araştırma googleını paylaşmak yani.

Ampirik araştırmaya daha yakın olan ve ampirik araştırma

yapmayı sürdüren ve iyi yöntemlerle yapan kişiler.

En son ne çıkmış diye ııı işitmekten veya dinlemekten veya

posterde görmekten de epey bir şey kazanabiliyorlar.

Eee yani onu da ihmal etmemek lazım.

Milletin mezuniyet sorusu eğitim, fas'sı da var işin yani

herkes her şeyi her dakika okuyamadığı için.

Doğru ama bir de. Laleyip toplamalara.

Da genel kongreler için 10'a çıkart çok o çok kıymetli,

gerçekten oradan çok şey öğrenebiliyoruz.

Yani ben mesela ne dinlesem iyi olur.

Bağımlılıkla ilgili şeyleri berna'ya takılıyorum ya hep bir

bağımlılık dersi anlatsam da dinlesem diye.

O da gülüyor. Bana iyi oluyor o.

Ama, onun dışında bir de şunu da eklemek gerekiyor.

Özel konularda yapılan kongreler var.

Timuçin çok iyi biliyor. Mesela bir paralar bozukluk için

yapılan. Şizofreni uluslararası araştırma

derneğinin. Serzen hemen hemen tamamen

araştırmaya dayalık yinede speakerlar hariç.

Toplantıları hep yeni araştırmalar için de ilham

kaynağı oluyor. Dünya biyolojik psikiyatri

konusu mesela evet kan biyolojik psikiyatrik kongresi.

Hiç katılmadım ama. Onlar gerçekten her şeyiyle

biyolojik ve sadece araştırmadım.

Konuşulduğu yerler. Halinde.

Ama tabii onun içinde belli bir donanım gerekir ve alanda

çalışanların daha çok faydalanabileceği kongreler,

yani genel popülasyona değil de daha sınırlı sayıda bir

popülasyona hitap ediyor. Şunun gibi yani sözde diyelim ki

ben gittiğimde benim alacaklarım da sen gittiğinde senin

ocakların arasında da. Dağlar kadar fark var.

Yani özellikle yüksek yönüne evet daha hakim olan birisinin

kendisiyle ilgili katkı anlamında dalabileceği çok daha

fazla şey var. Ve belki benim izleyeceklerim ya

da ilgileneceklerim senin zaten bildiğin ve muhtemelen çok ilgi

duymadığın şeyler de olabilir örneğin.

Bilmediğim şeyler olabilir diyelim, şimdi çin çok alçak

gönüllülük konuşuyorsun. Hayır, hayır, yani mesela değil,

evet, ama öyle de bir yandan tabi canım niye olmasın?

Kendi konuşmadık. Tarihte konuşacak gibiydik ama.

Yani tarih tarihte tatlıydı, neyi konuşalım istiyorsun?

Yani şöyle bize uygun bir şey konuştuk.

Tabii tabii yok ııı yani hiç ilk başta hani eee nasıldı, nerede

kim, ne yapmıştı falan diye başladık ya.

O sonra başka bir yere evrildi. Eee oradan da gene devam etsek

fena olmayabilir daha sonra. Olur, bir hani geçmiş

kongrelerdeki açılışlar, temalar vesaire önemli ama eskiden çok

da kongrelerin temaları olmazdı. Sonradan temalar olmaya başladı

ama gene de kongreyi düzenleyen kişinin ya da kişilerin.

Ya da yerin ekolün neyse bir. Yönlendiriciliği olurdu mesela

1.971 kongresi. Yani yedinci milli nöropsik

kongresini Hacettepe düzenlemiş. Ve doğan karam.

Kongre başkanlığını yapmış o yıllarda dediğim gibi bütün

branşlar bir arada olduğu için mesela doğan kara'nın o yıllarda

tabi Sağlık Bakanı falan da gelebiliyor ya da Sağlık

Bakanlığı müsteşarı da katılabiliyor o konuyla.

Çünkü onlar içinde bir yönlendirici ya da fıkı açıcı ya

da bilgi paylaşımı içeren yerler oluyor.

Ne ölçurcu kadrolarının artırılmasını istemiş.

Mesela doğan hoca'nın psikiyatrist olarak.

O kongre açılışında ve demiş ki. Mezuniyet öncesi ve sonrası

eğitimi konusu çok önemli. Birçok hata eksik kusurlarımız

olmuştur. Bunların önemli bir kısmı da

devamlı bir sekreteryanın olmamasındandır.

Aslında size grar bilgi işlem kartı veriyoruz.

Bunları doldurursanız bir meslek kütüğü oluşturalım ve ilk

kongreden beri aslında bir federasyon ihtiyacı içindeyiz.

Bir federasyon kuralım. Ve sabit bir amblemimiz olsun.

Yani biz 1.990 beşte kurduk o derneği cem sendik kuruculardan

birisin. Dani kurana kadar yani ondan

yıllar önce 20 küsur yıl önce 25 yıl önce doğan önce söylemiş

işte bir amblemimiz olsun, kombilerimiz olsun.

Evet, ben onu bilmiyordum. Rasim adam mesela bence komik

veya çalış konuşması yap diyor ki o büyük göbeğiyle türkiye'nin

en iyi Almanca Bülent profesör Raşit tahsin'i rahmetle anırım.

Raşid Tahsin gülhaneazkin tıp akademisi hocasıydı.

Almanya'da kültür görmüş krepelinin yanında çalışmıştı.

Görüyorsunuz kollar halinde mazhar osman'dan ihsan Şükrü

aksellere Raşit tahsinden Fahrettin kerim gökaya, gene

Nazım şakir'den doğrudan doğruya.

Ritim polvan'a Şükrü hocaya ve nihayet rast modası varmak

suretiyle rasimoda saldan doğan karane ve diğer gençlere.

Bizim büyük kaynağımız doğrudan doğruya bu 3 büyük hocadan ve

doğrudan doğruya bir ekolden ama artık siz yeni yeni ekoller

suretiyle demek ki hepiniz arkadaşlar kardeşsiniz, hepiniz

akrabasınız, hepiniz aynı ailenin aynı seceremin

yaprakları dalları köklerisiniz demiş.

Ne güzel günümüz. Pçiliğine o zamandan beri işaret

etmiş hocam. 33 kişi 3. O açısından.

Şeyi. Rashit Tahsin tahsisini anıyor

ama sarı Osman ihsan şükra aksel yani o şehri.

Psikiyatride Fahrettin kerim, Gökay, Nazım Şakir, Necmettin

polvan. Sa Necmettin polwan psikiyatrist

değil mi? Evet.

Ama bu yıllarda nöropsikisem. Nöropsikisi.

Evet, dolayısıyla onları anıyor. Hep söylüyor zaten.

Evet yani rashit Tahsin masraf ihsan Şükrü aksel veya Fahrettin

kerim diyor. Kaynâzım chavker Necati böylece

yani aslında. Bu.

Hani bir federasyon kuralın bir araya gelelim meselesi şunu da

gösteriyor aslında. Kongreler aynı zamanda camianın

bir araya gelme, örgütlenme çabalarının da olduğu yerler

aslında 1.970 dörtte tekrar doğan karam kongre başkanı olmuş

Recep tepe Üniversitesi demek ki tekrar düzenlemiş.

Ondan 3 yıl sonra zaten işte sırayla oluyor mecburen.

Doğan karanov, kongrede 135 serbest bildiri.

Sunulduğunu. Yani 135 serbest bildiri

gönderildiğini, kongreye bunların 90 yedisinin kongrede

sunulup kalan 38 tanesinin zaman yetersizliğinden sunulamadığını

söylüyor ve böylece aslında şey de ortaya çıkmış oluyor ve

bildirilerin değerlendirilmesi kimin sürmemeye uygun olup

olmayacağı gibi bir ön hakemlik meselesinin de yavaş yavaş

ortaya çıktığını bir şekilde görüyoruz.

Yani aslında ilginç. Bir şey daha var, kongreler

biçim. Bunların yanı sıra bir de

sosyalleşme alanları ya yani meslektaşlarım bir araya

geldiği, birbirlerini gördüğü iş birliği için adım attığı

şimdilerde networkin dedikleri şeyi, insanların eskiden

yaptıkları iletişimin maille ya da telefonla çok da kolay

olmadığı zamanlarda aslında bir 100 yüze.

Görüş alışverişi yapma imkanda bulunduğu yerler dolayısıyla

onun için de ister istemez onu onun gerektirdiği bir takım

sosyal faaliyetler de oluyor olageldi.

Hâlâ da oluyor ve bir ara onun çok.

Uç noktaları vardı, sevimsizleştiği zamanlar da oldu

ama neyse o toparlandı. Artık çoğunlukla öyle değil ama

bu yani 1.900 yetmişlerin ortalarında bile yenmişti.

Doğan hoca'nın kongre başkanlığını yaptığı o 74

kongresinde. Bile bu söz konusu olmuş.

Ve diyor ki. Nasıl söylenmiş?

Şöyle demiş hoca konuşması sırasında bilimsel

toplantılarımızın bir parçası olarak kabul ettiğimiz sosyal

uğraşılarımızı kısıtlamadık. Sosyal uğraşıları eğlence

açısından görme alışkanlığımızı düşünerek bu açıklamayı yapmak

isterim. Aslında sosyal toplantılar ve

uğraşırlar memleketin ayrı köşelerinden gelmiş

meslektaşlarımızın özel tartışma olanağı bulabildikleri

forumlardır. Sonra da geçmişe atıfta

bulunuyor. Yine bu federasyonlar filan

bahsediyor ve her kısımdan da diyor ki kongre üyeleri silahlı

kuvvetlere bağış yapıyorlar. Yani kongre Yürütme Kurulu her

üye kaydında hava kuvvetlerini güçlendirme vakfına 10 liralık

pul bağışlıyor. Sandos ilaç sanayi o zaman

sandos vardı. Ilaç sanayi iştiraki ile işte 19

Eylül bak şimdi beraberciyi yiyeceğimiz yemekte tertiplenen

piyango'nun gelirinde. Silahlı kuvvetlerimize

bağışlayacak. Ilginç değil mi yani?

Yani bir yandan bir kongre yapıyorlar oradan bir.

Belli ki bir para da geliyor ama o para tabii nereye aktarılacak?

Böyle bir düzenleme yapmışlar ve onu o zaman işte silahlı

kuvvetler ya da anın vakfı çok önemli.

Kıymetli göründüğü için 10'a çıkart bağışlamışlar filan.

Ve yani. Fazla fazla cıvıtmayın da diyor

sanki. Fazla cıvıtmayın diyor.

Bir yandan aşırı bir süblimasyon çabası gibi de görünüyor.

Hani. Bilmiyorum ki kendilerine nasıl

hissediyorlardı da böyle şeyler yaptılar?

Majör, majör, psikozlar için. Macar psikozlar mı diyelim?

Iıı, evet yani majör ve şizofreni.

E onu kastediyorum. Evet, en çok son zamanlarda

tabii fenomenolojiyi de çok yakından ilgilendiren

fenomenoloji toplantılarında da çok sık gündeme gelen birinci

şahıs perspektifi ya da deneyimden uzman kişilerin

görüşleri ve onlarla olan etkileşim de gitgide daha çok

yer bulmaya başladı. Yani farkındalığı arttırmaya

yönelik olduğu kadar sigmayı azaltmaya yönelik olduğu kadar.

Bizim biz ııı profesyonellerin yaşantıyı anlamalarında

hakikaten faydalı olabilecek. Birinci şahıs perspektifleri

epeyce yer bulmaya başladı. Özellikle eleştirel

psikiyatriyle ilgilenen uzmanlarda o görüşlere öncelik

tanımak gerektiğini veya önem vermek gerektiğini sık sık

vurguluyorlar. Biz bu konuda ortak görüşte

olmak zorunda değiliz ama ne düşünürsünüz?

Ibrahim ve tahsisine soruyorum, birinci şahıs perspektifinin.

Eee ve deneyimden uzmanların. Yer alması konusunda.

Yani hocam okuduğum yanlış hatırlamıyorsam yer lolistı ya

da pardon astı. Bunun çok faydalı bir şey

olduğunu ancak. Meselenin.

Yani nasıl desem hani deneyimin belirleyiciliği ve önceliği söz

konusu olduğunda? Ortak dili, konuşmayı

zorlaştırma ihtimali olduğunu söylüyor.

Yani şöyle. Yani mesela bir şizofren hastası

gelip bir deneyiminden bahsetti bu deneyim vardır dedi.

Orada o deneyimin varlığının tek ispatı, hani varlığı kendinden

menkul olarak hasta. Hastalar bu deneyimi aktarması.

Dolayısıyla bu kendi aramızda hem orta dili oluşturmayı hem de

nasıl desem. Yani bu tarz deneyimlerin yani o

hastalıklardaki deneyimlerin süreyen sabit yapılarını tespit

etmemizi zorlaştırır işi biraz sulandırır belki de.

Diyebilirim. Iıı çünkü başka bir şeyimiz yok.

Başka yanlışlayabilecek bir. Yöntemimiz yok, hasta yaşamışsa

yaşamıştır deyip şizofrenide bu da oluyor.

Demek. Bilimsel uğraşa dayanan

psikiyatri ile çok uyumlu değil. Tamam, ben parnas ve saz sazın

saz mı okuyacaz saz yani Tomas sazla karışmasın loş sazdan söz

saz evet onların eleştirisine katılıyorum.

Şu sebeple aslında sizin yazdığınız yazıyla ilgili

eleştirim de oydu. Baştan şizofreniyi bir tanı

olarak kabul edip onun fenomenisiyle ilgilidi ya ilk

yazı. O yüzden kitapta yazdık onu her

yerde. Gitsin de düzelttin şimdi

parantez açalım onu sonra söyleyeceğiz şöyle.

Mesela şizofreni de özellikle daha önce şizofreni tanısı

konmuş olan birileri. Bu tanıdan gerçekten mesela

multipl skleroz gibi bir tanıymış gibi söz ederek ve tanı

tanının geçerliliği veya doğruluğu herkes tarafından

güvenilirliği herkes tarafından kabul edilmişçesine kendi

tecrübelerini anlatıyorlar. Ama yakın zamanda benim okuduğum

pek çok bildiri oldu. Katıldığım çok toplantı oldu.

Bu kapanma zamanı online toplantılar mümkün olduğunda

fenomenoloji topluluğunun yaptığı sempozyumlar açıktı.

Orada anlatılan tecrübelere baktığınızda kendi uzman

gözünüzle. Onlar şizofreni ait değil

esasında dizosyalsyondan söz ediyor gibi daha çok.

Ama bunlar şizofreniye özgü deneyimlenmiş birinci şahıs

deneyimleriymiş gibi anlatıldığında bir yanılgı

oluşturma ihtimali ortaya çıkıyor.

Hemen şeyleri açıdan kanalıyorum.

Birinci şahıs deneyiminin baskınlığı 100 yıl önce

konuşulsaydı, tepki farklı olurdu ama şimdi böyle bir

postmodern dönemin getirdiği hani ben hissettiysem böyledir.

Ben yaşadıysam böyledir gibi büyük ideolojilerin belki

bittiği hangisi iyidir, hangisi kötüdür tartışmıyorum.

Ama çok doğru değil mi? Bu bir dönemde ekstra tehlikeli

gibi geliyor. Doğru.

Diye düşünüyorum. Bir de tabii daha.

Senin sen ne diyorsun? Bak ben lafınızı buldum da bir

de hani öznel deneyimlerin ya da yaşantıların genele.

Daha doğrusu hani bunların toplanıp genele ne kadar

vurulabileceği ya da geneleene kadar yayılabileceği konusu

biraz tartışmalı. Bence benim açımdan yani.

Eee sizin anlattıklarınız gibi yani aslında niye evet bir

şeyler yaşamış olabilir bir hasta ama.

Eee bu örneğin tüm şizofrenin hastaları için geçerli ya da iş

tüm şizofren hastaların yaşadığı bir durum mu?

Benim için ne kadar klinik anlamda faydalı olacak?

Ondan bazen emin olamadığım şeyler oluyor.

Şeyin sana bu seferin balıtının şeyleri var.

Her sayısında bir kere şeyden bir öznel deneyim şeyinden

bahsettim. Şöyle oldu.

Ya onları okuyunca böyle şey yani eee hastaların deneyimleri

genelde şey içeriyor acı ve. Eee ızdırap içi.

Ram dram çok fazla. Değil mi?

Evet. Dram bu da butik bir tutum gibi

esasında bakarsan yani. Daha fazla ııı şapanda takdir

görebilecek bir tutumu benimsemek gibi ama şizofreni

gibi veya bir polar bozukluk gibi veya otizmspek gibi.

Aslında heterojen olduğunu kabul ettiğimiz pratik türler olduğunu

kabul ettiğimiz rahatsızlıklarda herkesin şizofrenisi başkadır

diye düşünüyor olmamızı engellememeli.

Halbuki böyle yapıldığı zaman bu kişilerin birinci hast deneyimle

şizofreni özgüymüş gibi anlaşılabiliyor.

Ali'nin sax diye bir kadın mesela.

Bir aralar şizofreni de bilişsel işlevlerde bozulma

olmayabileceği ve bazı şizofreni alt türlerinin böyle olabileceği

yolunda. Canan galiba Kenan ve merkel'ın

filan iddiaları vardı. Öyle gruplarda çalışıyorlardı.

Şöyle bir yazı çıktı ve konuşma oldu.

Hem şizofreni hastası hem profesör filan diye.

Bu bana çok sakıncalı geliyor çünkü burada çok şaşılacak olan

bir şey olduğunu vurgulamak aslında şizofrenisi olan

birisinin gene kural olarak hiçbir şey olamayacağını

söylemek gibi de. Onun altını çizmek gibi de

geliyor. Eee.

O yüzden ben bunların. Hastalığa tırnak içinde

hastalığa özgüymüş gibi anlatılıyor olmasını sakıncalı

buluyorum. Bir ama şu tarafı yok mu yine

de? Yine şeytanın avukatlığını

yapacağım işte hani var sanır gibi sanrı gibi.

Ya da adı. Konulmuş o belirti her neyse onu

aslında o kişinin nasıl yaşadığını ya da nasıl

dillendirdiğini görüyor olmanın bunların hepsini aynı kefeye

koymaya çalışan insanlar için bu eğitici tarafı yok mu?

Şöyle, hani bu hakkı az evvel söylediğin damgalama hariç o

ayrı. Konu haklısın ama o kişinin tek

başına bunu anlatmasından bir şey öğrenmektense.

Yorumlamaktan bak onu beraber o kişiyle beraber yorumluyor

olması tıpkı vizitte bizim birilerinin yaşantısını anlamaya

çalışmamız. Gibi işe yarayacak çok doğru

gene ikinci perspektifine geliyoruz.

Çünkü tek başına anlattıklarından çok benim onun

anlattıkların anlattıkları karşısında nasıl bir tavır

aldığım ya da bunu nasıl değerlendirdiğim çöp.

Kuykuydu bunun benim yanlışlarımı da düzeltmesi buna

dahil tabi ki. Çok çok doğru yoksa johnnation.

Psikozuna nasıl yaşadığını görmekte bir fikir veriyor ama

johnnich'in derdini doktoruna ne kadar anlatıyor ya da

anlatamadığını görmek daha çok bilgi veriyor.

Zaten hep söylüyorum, johnny en iyi örneklerden biri şizofreni

diye damgalanıp bir de hollywood'un malzemesi olduktan

sonra neredeyse şizofreni prototipi oldu.

Bir dönem oldu. Halbuki şizofreni olmayabilir.

O rahatsızlık bir şey var. Orada ayrım konu.

Evet o da ayrı konu. Ben ya belki şöyle bir şey

olabilirse daha iyi olabilir. Örneğin bahsettiğim sesi ofrenya

balıkında ki şeyler. Örneğin sizin dediğiniz gibi.

Yani hani bir yorumla beraber aktarılırsa belki daha iyi

olabilir. Örneğin şeyler falan bu new

inglton şeyler oluyor, vakalar oluyor ama seviyorum yani

okumayı çok seviyorum ya benim şeyim değil yani alanımda değil

sonuç itibariyle ama örneğini atıyorum işte.

Ne bileyim hem atolojik bir şey oluyor.

Netolojik bir şey oluyor ama okumayı seviyorum.

Şimdi okumayı sevmemin sebebi şu, orada vaka anlatılırken

arada doktorların gerçek doktorların yorumlarına

yazıyorlar. Hani bu olabilir şu olabilir.

Bundan dolayı böyle olabilir gibi.

Ve benim için şey oluyor yani hani o şeyden hani ilgi alanım

olmamasına rağmen öğreniyorum. Yani bir şeyler ve çok seviyorum

yani açıkçası. Ilgi alanın aslına bakarsan yani

kendi alanımız dışındaki pek çok şeye merak salmış durumda değil

miyiz? Zaten mesleki belki değil, spesi

olduğun alan değil ama tabi ki canım.

Anımdan dolayı gerçi gene diyor ki hanımdan dolayı zaten.

Immünoloji ve romatoloji dimi ibrahim'e yaptığım haksızlığı

bir dakika düzelteyim. Tamam, ben ben, ben bir şey

söyleyeyim mi hocam? Şimdi ben şizofrenin kitabı

yazdım ya normalde oraya takdim yapmayacaktım.

Buyurun hocam. Yok, onu anlatacağım sen?

Söyle siz söyleyin. Yani yok sen söyle.

Takdim yazmıycaktım kitabı göndericem.

Ler için ibrahim aylar hangi yayın evinden ne çıkarmayı

söyleyelim mi lütfen? Akademim yayınlarından biri

şizofreni fenomenlerisi kitabı yazdım aslında yazmadım.

Bunlar benim eski notlarım. Onları böyle biraz zaten bir bir

buçuk ayda toplayıp gönderdim. Evet yani yazmak ama uzun

zamanda yazmak anlamında yani kitap evi için yazmadım.

Bir de mütevazı olmayın gerçek. Sanerler diyor, her türlü

biliyor musun? Buradaki hikaye hocam şöyle

kitapla ilgili ben kitabı bitirdim gönderecem sonra bir

anda böyle bir şey oldum, aydınlandım diyeyim.

Dedim ki şimdi bu kitap çıkarsa cem hoca bana diyecek ki sanki

tek ve bir şizofreni varmış da sen de onların deneyimlerini

anlatmışsın burada. Geldi o gazla normalde giriş ya

da takdim yazmak bence çok zor bir şeydir.

Çünkü bütün kitabı katletmesi lazım.

Galiba bir ya da 2 gecede cem hoca'ya cevap olarak olması için

hani cem hoca gördüğünde ha tamam önden bunu şey yapmış bir

ve tek şizofreni olmadığını. Aslında birçok belki evrimsel

bir mekanizmanın şeyi belki nöro gelişimsel bir durumun tezahürü

ne? Şu an şizofreni dediğimizi ama

bu belirtileri nasıl bir araya getirirsek getirelim yine de

bundan ızdırap duyan kişilerin olduğunu anlatan bir giriş

yazdım. Öyle gönderdim.

Kitabı. Gerek müdür.

Yine de girer. Evet, adamın aklına yani gelmiş

OO kitap şöyle. Tabii takdimin de şizofreniler

ııı ifadesini kullanması benim için yeterliydi.

Eee ondan sonrasına da baktım bu aralar çok iyi okuyamıyordum ama

sana da söyleyeyim, baya ilerliyorum.

Şimdi hızla okuyorum o kitap zannediyorum.

Son zamanlarda aslında Hakan atalar da twitter'a yazdı.

Son zamanlarda okuduğum en iyi kitap gerçekten şizofreniyle

ilgili ve de otuzlu yaşlarında birinin bunu yazmış olması o

kadar ümit verici ve iç açıcı bir şey ki.

Öncesini de anlatayım. Hikayesini ibrahim'in bernalıyla

beraber yazdığı vakalardan oluşan ama şizofreni de

fenomenolojik yaklaşımı da özetleyen çok güzel bir makalesi

vardı. Benim 10'a çıkart eleştirim

şuydu, o fenomenolojik yaklaşım, bir antiden tek ve bir antiden

söz ediyormuş gibi hepsine genellenebilir mi?

Baştan onu kabul ederek yazmışsınız gibi oluyor.

Iıı onu toparlayabilecek ve böyle olmayabileceğini de

anlatabilecek bir şeyler eklemelisiniz diye sağ olsunlar

ikisi de çok şey yaptı. Önemsedi ve baya ciddi

değişiklikler yaptılar. Istediğim her şey olmuştu.

Bu arada o açıklama ayrı. Bir cevap biriydi benim için.

O açıklama ayrı bir cevap makalesi olarak gayet

yayınlanabilirdi. Yani hani?

Çünkü oradaki yanlış hatırlamıyorsam 2 başlık benim

için bir dakika ben bunlardan haberim yok benim yani güya

yazdığım bir şey ama ve işin daha şeyi hoca o zamana kadar

pek fenomenoloji okumamıştı. Fenomenlerin güzelliği bu bence

hani yıllardır aslında hissettiğin bir şey dikkatli bir

şekilde deneyime kulak verdiğinizde zaten aslında böyle

en felsefi fenomeni zaten yapmış oluyorsunuz gibi oluyor.

Çünkü cem hoca'nın fenomenoloji okumamış olmasına rağmen

fenomenolojik psikopatoloji literatüründeki oldukça saygım

tartışmalara orada böyle madde madde yer vermesi tamamen kendi

öznel deneyiminden damıtılmış şeylerdi.

Zaten buna ya tıkım ve bunu gören birisi.

Yapıyormuş. Ya sadece ismine fenomencü

demiyor. Dedi.

Ama sonra okuduk değil mi? Verdiğiniz bütün şeyleri?

Sonra da okuduk. Bütün ödevlerimizi yaptı, o iş

zaten hayır. Bütün iş zaten tahsinin

marloponti okuyalım demesiyle başlamadı mı?

Algının fenomenolojisiyle başlayalım dedik.

Buralara ordan geldik hazır kongrelerden söz etmişken onu da

söyleyelim. Belki daha önce söyledik mi?

Eee bizim şizofreni olmak nasıl bir şeydir den bir önce

yaptığımız. Eee panele mi timuçin gelmişti.

Evet. Onu söylemiştik ama yeri

gelmişken bir daha söyleyebilirim.

Sistemdir. Kongrelerin dedik tam öyle.

Evet, ben tivache'nin 10'a çıkart katılacağını hiç ümit

etmemiştim. Düşünmemiştim gelmez herhalde

dedim. Bizi görmek istiyor, çıkışta

görüşürüz dedim. O da yo ben sizi dinlemeye

gireceğim dedi. Bunu zannediyorum ikinci

anlatışımız ama olsun çok seviyorum.

Yani nasıl bir araya geldik bir araya?

Kadar. Gelmiştik.

Ama gerçekten bu buradan şu mesaj çıkıyor, kaç yaşında

olursanız olur mu? Kaç yıllık hekim olmuşsunuz

olun, öğreneceğiniz şeyler var. Birincisi, ikincisi bunu her

zaman. Daha büyük hocalardan ya da

yalnızca kendi akranlarınızdan öğrenerek yapmazsınız.

Daha genç meslektaşlarınızdan da öğrenerek yapabilirsiniz.

Üçüncüsü. Cübbeniz önlüğünüzü ceketinize

neyse dışarıda bırakarak oraya girdiğinizde öğrenci olarak.

Başka bir varoluşu yeniden başlatmış oluyorsunuz ve.

O kaçınılmaz olarak. Bir şeyleri oluşturuyor zaten

buraya kadar geldik işte. Ben.

Öğrencinizim yani aslında. Estağfurullah hocam, ben bu

arada sizin geldiğiniz şunu da çok heyecanlanmıştım hocam.

Belli olmuyordu çok. Ilkinde demi.

Timuçin hoca mı oldu? Timuçin hoca.

Benim de ilkine katıldı. Dinlemeye tabi.

Yani ilk psikiyatriye girdiğimde bir konuşmasını istanbuldayken

dinlemiştim tabi. Yaratıcılık.

Tabii yaratıcılık bir ilaç firmasının şeyiydi.

Hocam nerede bir? Bağcıları da gelip konuşmuştum

ama galiba sen o zaman biten yok muydun?

Yoktun yani? Siz sonra hacettepe'de sizinle

teknoloji yarabile konu çıkmıştım abi.

Sen perşembe toplantılarından birine mi katılmıştın?

Şöyle oldu, hayır, şöyle oldu. Türk psikiyatri dergisinin.

Bir yıl dönümüydü ve onun için bir.

Oturum planlamıştı. Türk psikiyatri dergisi.

Oraya gitmişken de bennavut'u rica etmişti.

Acettepe'de de konuşuyor musun diye ben de hani acettepe'de

benimsel bir şey anlatmayayım da merak ettiklerim başlıklı bir

şey anlatayım. Böyle ben nereden nereye nasıl

geldiğimi anlatayım ve bunun üstüne konuşalım demiştim.

Daha çok özel deneyimler ve. Düşünceler üzerine bir

konuşmaydı o. Eee, bugünkü bölümün sonuna

geldik ııı. Bu bölüm ııı bayağı uzun oldu

ama güzel bir bölüm oldu diye düşünüyorum.

Şimdi bir ressam ve resim hakkında bilgi vermek istiyorum.

Bugünkü ressam olarak Louis ancoton'dan bahsedeceğim.

Resim olarak da su kenarındaki kızdan bahsedeceğim.

Öncelikle ressam hakkında bilgi vereyim.

Ressam 1.000 9.800 pardon 61 yılı da.

Fransa'da doğuyor. Kendisi 1.800 seksenlerin

sonunda airde turist lotreck, emir Bernard ve vinsan van gogh

gibi ressamlarla arkadaşlıklar kuruyor ve bu sayede resim

sanatında bazı değişiklikler yaşıyor.

Kendisi kulasinin kulasyonizm denilen bir tekniği

geliştiriyor. Bu teknik kanunatlarla çevrili

düz renk alanlarından oluşan bir teknik.

Ve aynı zamanda emir bernad'la beraber de sentezce üslubun

öncüllerinden sayılıyor. 1.800 doksanlardan sonra da ressam

ancoten rönesans ustalarına yönelmeye başlıyor ve modern

resimden biraz uzaklaşmaya başlıyor.

Son yıllarında da 20. Yüzyılın başlarında da daha çok

akademik ve tarihsel resimlerle uğraşıyor. 1.932 yılında da

Paris yakınlarında flon bilenkort'ta hayatını

kaybediyor. Kendisinin sanatıyla ilgili

söyleyebileceğimiz şeyler erken döneminde canlı renkler,

belirgin kontörler ve kent yaşamı sahneleri ön planda.

Daha sonrasında klasik kompozisyonlar, figüratif

temalar benimsiyor ancoten'ın çalışmaları, post empresyonizmle

model sanat arasında geçişi sağlayan resimler resimler

bütününden oluşuyor diye söylenebilir.

Bizi dinlediğiniz için teşekkürler. 2 hafta sonra

tekrar görüşmek üzere kendinize iyi bakın.